1/2/2010 - Ruhtan damlalar
Son iki günde,hiç aklıma gelmezdi göreceğim insanlar.Gecenin bir vakti çıkıp geldiler hayatıma....biri dün gece 2 küçük meleği ile,diğeri ise bir önceki gece tek başına...
İkisi de birbirinden komik,ikisi de birbirinden eğlenceli iki tip...Eee kardeşler ne de olsa...
Allah'ım dedim bir ara,sen nasıl bir varlıksın...!
Ne yaşatırsan,sabrını veriyorsun buna inancım sonsuz da,bir de keyiflendiriyorsun ya şu kulunu bu kadar sıkıntısının içinde ve bu günlerinde....Sen çok büyüksün,bir kez daha inandım buna...Sana bir kez daha hayran oldum ve bir kez daha utandım kendimden...
Ama hâla senin sevdiğin kullarının arasında olduğumu hissettim...
Her gece kâbuslar görerek uyansam da güne,beni mutlu edecek bir şeyler çıkartıyorsun karşıma...
Hâla umudun var demek ki benden...
Ne istesem veriyorsun...Ne beklesem yanı başıma getirip koyuyorsun...
Verdiğin her şey için sonsuz şükürler olsun...
Olmasını istediklerimi ise vermediysen vardır bir hayrı...
Ben bilmem senden daha çok,hakkı...
Sen Verdiklerinle beni mutlu ederken ben senden alamadıklarıma üzülmüyorum artık...
Sen benim yanımdasın...Nasıl bir şey bu bilmem ama çok kuvvetli bir şekilde hisediyorum bunu...
Paranoya olmuş düşüncelerimin arasında,senin beni sevdiğine inanıyorum şüphesizce...
Ne gelirse senden dedim ömrümce...Ne verirsen yaşamaya,boynum kıldan ince....
Akıl diledim senden hep,fikir istedim...İstediklerimi önce sana sordum sonra dile getirdim...
Sen ol dersen olacak,sen olmaz dersen susacaktı isteklerim...
sonra bir gün baktım ki senden uzaklarda bir yerlerdeyim...Sana sormayı unutmuş,hayatı akışına bırakmış önüme ne getirirse yaşamaya başlamışım...
seni hiç unutmamış bu yüzden de dizginleri elden bırakmamış ama sana akıl danışmayı ihmal etmişim...
Tevekkülü eden bırakmaya başlamış,kendi başıma yaşarım sanmışım...
Ne ettiysem kendime ettim,tek başıma da toparlanırım diye düşünmüşüm...
bir gün geldi,silkelendim...
Sensiz olunmadığına itaat ettim.sana her zaman inanan bu kulunu affetmeni diledim.
Senin yanından uzaklaştığım,sana sormadan yaşadığım günler için beni affet diye yalvardım...
En bilgelerden daha bilge olan sen bana yol gösterdin...Önüme aydınlık kapılar açtın...Karanlıktan kurtardın...Yanımda olduğunu,beni kolladığını farkettirdin...
Seni hiç yok saymadım ama kendimi yok etmeye başladığımı fark ettiğimde daha çok yaklaştım sana...
Elimi uzatsam tutacaktın sanki...Öyle yakındın bana...hisseder oldum bunu...Somut bir varlık olsan sarılabilecektim sna adeta...Ruhumla sarıldım...Sen de beni tüm varlığınla kavradın...
Ve ben artık doğruyu,yanlışı bilmez haldeyken kendimi sana bıraktım...
Ben istemeyi bıraktım...
Sen vermeye başladın...
Sen hayırlı olanı verirken,ben hayırsız olanı istemekten korkar oldum...
Gönlümden geçenleri en iyi sen bilirken,istemekte neyin nesi...
Sen bilirsin beni mutlu etmesini...
Senden dilediğim sadece mutluluktur,ömürlük,yaşamlık...Ölüme dek benimle olabilecek değerde bir mutuluk.Kişi ile özdeşleşmesin varsın,maddeyle de bağdaşlaşmasın...
Sen bilirsin çnüme çıkaracaklarını...
Sen bilirsin gözyaşlarımı dindirmenin yollarını...
Ve eğer varsa akacak kan,dökülecek yaş,yine senin hikmetinde olsun...
Senin istemediklerine,istek duyurma bana...
Hayır nerede ise oraya çevir rotamı...Kendimi senin ellerine bıraktım artık.Ben beceremedim kendi başıma yaşamayı,sen yaşat bana evrendeki güzellikleri...
|