Öyle çok yazasım var ki son günlerde.Ne zaman yok ki diyenleriniz olabilir,haklısınız.Hayatımın her döneminde yazdım ben.Buradan önce ve buradan sonra diye ikiye ayırabilirim hayatımı.Ama burası muhakkak olmalı...Sonrası değil şimdisi kalmalı... Kızgınlıklarımı yazdım buraya,hüzünlerimi de ve hatta bu taş kalbimin aşklarını da... Ama bunu kimse bilmedi... Ben bile bazen farkında olmadım yazdıklarımın içindeki anlamı... Yaşamadan önce yazdım çoğu kez... Öyle yazdım ki,yazdıklarımı yaşadığım bile oldu...Bu hayal kurmayı beceremeyen yürek,yazdıklarını yaşadı zamanla... Çok pişman oldu sevdiği için...Belki herkeslerden zor severdi ama sevince kendisinden nefret eder oldu... Öyle çok sevdi ki bazen,hem de onu unutanları...Onu aslında hiç sevmeyenleri...Çok değer verdi bu yürek ve hep değersizlikle ödüllendirildi... Aşık olduğunu anladığında bile,aşık olduğu adam gitmişti çok uzaklara...Çok gitti peşinden... Pek çoklarının peşinden... Ama yoruldu bu küçük beden...Teklemeye başladı artık kalbi... Her yolun sonunda aynı kaderi gördüğünden belki de artık çıkamaz oldu gönül seyahetlerine... Gidemedikçe ruh gezintisine,kalbine yöneldi kalemi,eskileri yazdı durdu hala bir ümit ile... Belkiler hep vardı hayatında.Belki dönüşler olurdu gidenler için,belki varolanlar giderdi birgün... Hiç birşey garantisinin olmadığını öğrendi zamanla... Ve kimseye güvenmemeyi... Hayat çok acımasızdı...Ve hep can acıtmıştı...HEP... Mutluluk nasıl bir şeydi..?İzin vermedi bu yüreğin onu tatmasına... Ve herşeye rağmen umuduna sarılıp bu kalp bekledi,neyi beklediğini bilmeden... Biliyordu emindi artık kimseyi beklemiyordu...Ama bir şey vardı onu hayata çağıran...Daha doğrusu hayattan koparamayan...Göz yaşlarının içinde bile,dudaklarında gülümseme oluşturan birşeyler vardı hayatın içinde.Bilmiyordu ne olduğunu ama vardı emindi buna...Mutluluk bir yerlerden göz kırpıyordu BibiS'e...Bir ışık bulmaya görsün...Yitip gitmiş güvenini tazeleyip umduyla,koşturdu peşisıra... Ama ne yaparsa yapsın sadece iç huzuru vardı yanında...Başka ne lazımdı ? Oysa huzurun yanına mutluluğuda katmak istiyordu...Ama olmayınca olmuyor dedi bir gün... Ve o gün bugündür taşlaştı kalbi... Artık söyleyemiyor hissettiklerini...Boşa yazıyor...Bomboş geliyor kurduğu her cümle... Hayat boş geliyor sevilmeyince...Boşa yaşıyorum diyor sevdiğini söyleyemediğinde... Ve kızıyor kendine...Herşeye rağmen hala sevebildiğine isyan ediyor...Hala sevmek..! Ne bencilce bir iştir Yarabbim...Bir türlü taşa dönüşmeyen kalbine isyan ediyor... Bunca gözyaşı yetmiyor mu diye soruyor kendine... Ve bakıyor ki bir gün...Kalıvermiş kendi başına...Ne sevgisi onu kurtarmış,ne aşkları,ne gözyaşları... Hayat çok değişmiş...Ve BibiS değişmiş... Ve etrafındakiler değişmiş... Ya hisler,ya duygular... Ya gözyaşına boğulduğu gecelerdeki hissiyatları... Onlar bir türlü uçup gidememiş... Kimler gelmiş,kimler geçmiş ama hisler tazelenerek mıhlanmış yüreğe... BibiS bir türlü değişememiş... Onu görmezden gelenleri görmemeyi becerememiş... Onca zaman geçmişte,aşk baki kalmış yürekte... Kimliksiz,sevgisiz,içi boş bir aşk... Sancılı,gözyaşlı,aşk... Bomboş bir aşk... Neye yarar ki...?
shiver
sabah sabah kahkaha attırdın bu henüz uyanamamış bünyeye :)
dedim nasıl olsa bu uzun yazıyı okumaz shiver gizlice ona olan duygularımı anlatayım bir nefeste :)
ama sen zaten biliyordun değil mi?
hiç şaşırmadın :D
tekeli
eskilerden de pek az kişi kaldık...eski tadı yakalamaya çalışıyoruz yeni yazılarda yeni blogcularda :)
kalemhane
emin ol canım bu hiç bir şey söylememiş hali,kalbimin...!
ve eğer bir şeyler üzerime üzerime gelmezse söylemeyecek de...
ama bir garantisi yok ne yazık ki hayatta hiç bir şeyin olmadığı gibi...
her an her şey yazabilirim ben
korkuyorum kendimden :)
eğer ben elimi çekerde kalbime teslim edersem kalemimi
herkesler kaçar buralardan haberin olsun :)
ve söylemeliyim ki
bu yazıyı yazdıktan sonra küçük bir burukluk oluştu içimde,ve bir de büyük bir sebepsiz rahatlık...Ama anlattıklarım pek karışık olmuş.beğenmedim ben ...!
