Bu gün benim tarihi günüm.Bu gün benim hayatımda bir ilk yaşandı ki bir daha yaşanabilir mi bilmem.Göre,duyan,şahit olan gözlerine inanamadı.Bir bakan tekrar baktı... DEDİKTEN SONRA konuya açıklık getirelim :) bu gün için günler öncesinden planladığım bir programım vardı ama dün gece son anda iptal oldu ve bir başka program yapmam gerekiyordu.Nasıl olsa dışarı gidecektim gitmişken kadıköyde oturan ve yaklaşık 15 yıllık tanışıklığımız olan ama uzun zamandır hayatın bizleri farklı yönlere savurması sebebiyle görüşemediğimiz insanların yanına gitmeye karar verdim. Hatta benim bu fikrim evdekileri de kışkırttı ve sabah erkenden herkes hazırlanıp yola koyuldu. Yalnız şöyle bir sorun var ki görmeyi çok arzuladığım insanların evinde köpek vardı.eskiden olduğu,hep olduğu gibi yine bir köpek vardı.Ve ben köpekten çok değil çokun daha da üzerinde bir kavram varsa korkuyu anlatan o derece korkmaktaydım.nasıl olurdu da gitmeye karar verirdim.nasıl içeriye girip oturacaktım.Neyse tüm bunları sorgulayana kadar evin önüne geldik.Ev sahibesi bizden önce içeriye girp köpeği bir odaya kapattı.ama bizler tam ortama alışırken Dafi kapıyı açıp yanımıza geldi. Ben adeta koltuğun üzerine tünedim:) .....
Ben böyle köpek görmedim duymadım.... İlk kez bir köpeğin sırtını okşayabildim halamın kucağındayken bile olsa. Bununla da kalmadı. CAN'ım öyle gözlerimin içine bakarak yalvardı ki...Duyyguu ablaa noluurr,senin artık bu korkuyu yenmek gerek.Ben getireyim kucağımda tutayım amas en bir kere Dafiyi sev.Bak göreceksin kafasını çevirip sana bakmayacak bile.Bırak havalamyı,ısırmayı.... Can yapma etme çığlık atarım tutamam kendimi.... Öyle çok istedi ki kıramadım.haydi dedim getir ama sakın sakın elindne bırakma. Can getirdi.önce ben titreyen ellerimle yavaşça dokundum Dafiye.Sonra Yanıma yanı başıma koydu Dafiyi...Titriyorum ben ama Can bu koydu aklına alıştıracak beni Dafiye. Dafi ayağının ucunu dizme değdirdi...titremeye devam ediyorum...Adım adım yaklaştırıyor bana köpeği...Yapma etme diyorum anlamıyor....Biliyor ki ben onu kırmayacağım...Kredisini sonuna kadar kullanıyor:) en sonunda Dafi benim kucağımdaydı.evet evet kucağımdaydı:) Benim korkum ona da geçmiş olmalı ki...Benden daha çok titriyordu...Benim ona vuracağımı kovalayacağımı düşünmüş olmalı ki titremesinden üzerinde oturduğumuz yatak sallanıyordu hafifçe.... En sonunda Can tamamen bana bıraktı minik Dafiyi... fotolarımızı çekti bol bol...evdeki herkese de yayın yaptı Dafiyle olan arkadaşlığımızı... Rüya gibiydi...Hayaldi belki... Hala inanamıyorum...Ben nasıl dakikalarca kucağımda evet kucağımda tuttum bir köpeği...Ve o köpek ki hiç kafasını kaldırıp suratıma dahi bakmadı...Beni bir an bile ürkütmedi... Atık kalkacaktık...bu sefer kendiliğimden haydi dedim getirin Dafiyi son bir kez daha kucağma alayım onu :) Bu sefer ikimizin de titremesi durmuştu...Biraz okşadım ve bıraktım...
Aynı anı tekrar yaşayabilir miyim bilmiyorum.... ama muhteşem bir güzellikti bu gün yaşadığım...Sanki hala tüylerine dokunuyor parmaklarım....mis gibi kokusu hala geliyor burnuma.... Böyle uslu bir köpek daha var mıdır bilmem... Bildiğim tek şey artık onlara korkmadan gideceğimdir.hatta Dafiyi özleyip onu sevmek için bile gidebilirim:)
CAN'ım sen olmasaydın sen bana bukadar güzel yaklaşmasaydın ben hala Dafiye doıkunamamış oalcaktım...Çok teşekkürler sana....Korkumu yenmeme sebep olduğun ve dafiye dokunmamı onunla iletişimkurmamı sağladığın ve dafiyi bu kadar güzel eğittiğin için. :)
(=== işte DAFİ (=== işte günün kahramanı...
herzamankilerinden farklı bir not:yardım işini unutmadım.Sizde unutmayın....kimi görürsem destek istiyorum....sizde isteyin...Zaman kısıtlamamız yok...ama ihtiyaçlar giderilmeyi bekliyorlar... haydi fazla düşünmeyin...bir kitap bir defter yeter :)
